Monday, July 9, 2012

သတင္းေထာက္တစ္ဦး၏ မွတ္စု(၄)

ခင္ဗ်ားလည္းခ်စ္သူရွိႏုိင္တာပဲ။ သူလည္းခ်စ္သူရွိေနႏုိင္တယ္။ ခင္ဗ်ားလည္းခ်စ္ေနတဲ့သူရွိေနႏုိင္သလုိ။ အားလုံးလည္းခ်စ္ေနတဲ့သူ၊ ခ်စ္ရမယ့္သူရွိေနႏုိင္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းေထာက္ေတြက်ေတာ့ ခ်စ္ေရးခ်စ္ရာဆုိတာေတာ္ေတာ္ေျပာရခက္တဲ့ကိစၥဗ်။

သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္ရဲ႕ရည္းစားျဖစ္ရတာ၊ သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်စ္သူျဖစ္ရတာ၊ သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္ ရည္စားထားရတာေတာ္ေတာ္ဒုကၡေရာက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အရင္ စီနီယာသတင္းေထာက္ႀကီးေတြဆုိလည္းေတာ္ေတာ္ဒုကၡေရာက္ၾကပါတယ္။ မိန္းမရေနတဲ့ အစ္ကုိသတင္းေထာက္ေတြဆုိလည္းသူတုိ႔မိန္းမေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးအဆင္ေျပေအာင္ ေနၾကရတာဗ်။

ဘာလုိ႔လဲလုိ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကေမးမယ္။ သတင္းေထာက္ေတြကသာမန္လူေတြ မဟုတ္ၾကလုိ႔လား။ အခြင့္ထူးခံလူတန္းစားေတြလား။ ဘယ္လုိဟာေတြလည္းလုိ႔ ျပန္ေျပာၾကမယ္ထင္တယ္။

တစ္ခုမွ မဟုတ္ပါဘူး။ သတင္းေထာက္ေတြဆုိတာလည္းသာမန္လူေတြပါပဲ။ ဒါဆုိဘာေၾကာင့္ ခ်စ္ေရးခ်စ္ရာမွာအဆင္မေျပၾကတာလဲ။

သတင္းေထာက္ကုိ ျပည္သူေတြပုိင္တယ္။ သတင္းေထာက္ရဲ႕အသက္ဟာ ျပည္သူေတြလက္ထဲမွာ။ သတင္းေထာက္ဆုိတာဘယ္သူနဲ႔မွ ၿငိစြန္းတဲ့သူေတြ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီလုိႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြေျပာတာ ၾကားဖူးပါလိမ့္မယ္။ သေဘာတူရင္လည္းတူေပါ့ေလ။ မတူရင္လည္း…။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္အျမင္ကေတာ့ သတင္းေထာက္ကုိသတင္းေတြကပုိင္တယ္။ သတင္းေတြကိုသတင္းေထာက္ကခ်စ္ရတယ္။ သတင္းကုိသတင္းေထာက္ကသစၥမေဖာက္ရဘူး။ သတင္းေတြအေပၚေက်ာသားရင္သားမခြဲျခားရဘူး။ အဲဒီလုိျမင္ပါတယ္။
ဒီလုိသာမန္သတင္းေထာက္ေတြကဘာလုိ႔ခ်စ္ေရးခ်စ္ရာမွာအဆင္မေျပျဖစ္ၾကရတာလဲ။

ၿခံဳၿပီးေျပာရင္ရတဲ့ အေျဖကေတာ့ သတင္းေထာက္ေတြဟာအခ်ိန္ကုိမပုိင္ပါဘူး။ အခ်ိန္မရွိပါဘူး။ အိမ္မျပန္ဘဲသတင္းရွိတဲ့ေနရာမွာအိပ္ရတဲ့ ရက္ေတြကလည္းမနည္းဘူးေလ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သတင္းေထာက္ေတြဟာပုံမွန္အားျဖင့္ ေငြေရး၊ ေၾကးေရးမွာခ်ိဳ႕တဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒါေတြကခ်စ္ေရးခ်စ္ရာေတြမွာအဆင္မေျပရတဲ့ အေၾကာင္းေတြပါပဲ။

ဥပမာသတင္းေထာက္တစ္ေယာက္ဟာသူႀကိဳက္ေနတဲ့ (သတင္းေလာက, က မဟုတ္တဲ့ အျပင္က) ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတယ္ဆုိပါစုိ႔။ အဲဒီမွာတင္ ျပႆနာနည္းနည္းရွိပါတယ္။ သူခ်ိန္းတဲ့အခ်ိန္ဟာသူႀကိဳက္ေနတဲ့ေကာင္မေလးပါးစပ္ကေျပာသလုိျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မဟုတ္ပါဘူး။ ရုံးခ်ိန္ရယ္၊ စာမူပိတ္ခ်ိန္၊ ေဖာင္ပိတ္ခ်ိန္၊ ပြဲေတြ၊ အင္တာဗ်ဴးေတြနဲ႔လြတ္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ကုိက္ညီမွ အဲဒီသတင္းေထာက္အတြက္ အဆင္ေျပပါလိမ့္မယ္။ စာမူခထုတ္တဲ့ေန႔လည္း ျဖစ္ရပါဦးမယ္။ အဲ…ေဖာင္ပိတ္မယ့္ေန႔မွ ေကာင္မေလးကအေျဖေပးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေသမယ္သာႀကံေတာ့။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျပည္တြင္းဂ်ာနယ္ေတြမွာအၾကမ္းအားျဖင့္ စိစစ္ေရးကိုစာမူတင္ရတာ ပ-မူနဲ႔ ဒု-မူဆုိၿပီးေတာ့ ႏွစ္ပုိင္းရွိပါတယ္။ ေဆာင္းပါးေတြ၊ သတင္းေဆာင္းပါးေတြ၊ က်န္းမာေရးသတင္းေတြ၊ အစည္းအေဝးသတင္းေတြ၊ ပညာေရးသတင္းေတြ၊ အထူးသျဖင့္ မသုိးတဲ့သတင္းေတြ(ဘယ္အခ်ိန္အဲဒီသတင္းကုိဖတ္ဖတ္ update ျဖစ္ေနမယ့္သတင္းမ်ိဳးေတြ) ကုိပ-မူမွာအဓိကဦးစားေပးအေနနဲ႔ ထည့္ရပါတယ္။ ဒု-မူက်ေတာ့ ကိုယ့္ဂ်ာနယ္ထြက္မယ့္ရက္နဲ႔ အနီးစပ္ဆုံးရက္ေတြမွာ ျဖစ္တဲ့ သတင္းေတြ၊ အထူးသျဖင့္ Breaking News ေတြကုိအဓိကထည့္ရပါတယ္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးေျပာရရင္ေတာ့ မ်က္ႏွာဖုံးတက္ႏုိင္မယ့္ သတင္းမ်ိဳးေတြေပါ့ဗ်ာ။

ဒု-မူမွာေဆာင္းပါးတုိ႔၊ သတင္းေဆာင္းပါးတုိ႔၊ မပါေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆုံးဒု-မူမွာပါ မမွီလုိ႔ က်န္ခဲ့တဲ့ သတင္းေတြကုိေတာ့ “A4 လုိက္တယ္” ဆုိတာရွိပါတယ္။ A4 စာရြက္ကေလးမွာသတင္းေတြကုိထက္,ေအာက္စီၿပီးေတာ့ စိစစ္ေရးကုိတင္ရတာပါ။ အဲဒီ A4 တင္ၿပီးရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့သတင္းျဖစ္ျဖစ္ တင္လုိ႔မရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သတင္းကလည္းေကာင္းေနတယ္၊ စိစစ္ေရးတင္ရင္ ထိႏုိင္တယ္ဆုိရင္ တစ္ခ်ိဳ႕ အယ္ဒီတာေတြကစိစစ္ေရးမတင္ဘဲ Print ေလ့ရွိပါတယ္။ (ေနာက္ရက္မွာေတာ့ အယ္ဒီတာႏွင့္အဖြဲ႔ကေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးႀကီးလက္မွတ္သြားထုိးၿပီေတာ့။ ေနာက္တစ္ခါ မလုပ္ေတာ့ပါဘူးေပါ့။ဒါေပမယ့္ လုပ္တာပဲ။ ေနာက္တစ္ခါ လက္မွတ္လည္းထုိးရတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းမ်ားလာၿပီဆုိရင္ေတာ့ ေလးပတ္တုိ႔၊ ႏွစ္လတုိ႔ ပိတ္တာေတြ ျဖစ္ကုန္ေရာ။)

အဲဒီဒု-မူတင္တဲ့ေန႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ေဖာင္ပိတ္ရက္ေပါ့ဗ်ာ။ တုိက္တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုမတူတာေလးေတြ၊ အနည္းငယ္ေတာ့ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကဂ်ာနယ္ေတြ အမ်ားဆုံးလုပ္ေလ့ရွိတဲ့ပုံစံေလးေတြပါ။အဲဒီ(ဒု-မူနဲ႔ A4)တင္တဲ့ေန႔ကေတာ့ အယ္ဒီတာေတြ၊ သတင္းေထာက္ေတြအလုပ္ေတြကုိအေသအေၾက ျဖတ္ရတဲ့ေန႔ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီေန႔မွာသတင္းေတြလည္းအၿပီးတင္ရမယ္၊ စာမူခကဂ်ာနယ္ထြက္တဲ့ေန႔မွရတာေလ။

အဲဒီလုိအေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္ရည္စားရၿပီဆုိရင္ အဲဒီေကာင္ဟာေတာ္ေတာ္ကံထူးတဲ့ေကာင္ပါပဲ။ (တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ သတင္းလုိက္ေနရင္းကုိဗူးေနတဲ့ ဗူးသတင္းေထာက္ေတြလည္းအမ်ားႀကီးေပါ့ဗ်ာ။)

အဲဒီလုိသတင္းေထာက္တစ္ေယာက္ ရည္းစားရသြားတယ္ဆုိပါစုိ႔ဗ်ာ။ ေကာင္မေလးနဲ႔ခ်ိန္းၿပီဆုိရင္ ေကာင္မေလးကသတိရလို႔ လာေတြ႔ပါဦးတုိ႔၊ ဘာတုိ႔မရဘူး။ မနက္ေျခာက္နာရီေလာက္ထ၊ေကာင္မေလးအိမ္ေရွ႕မွာသြားေစာင့္ၿပီးပန္းစည္းေပးဖုိ႔ အခ်ိန္မရွိပါဘူး။ ေကာ္ဖီဆုိင္မွာထုိင္ၿပီးအတူတူ ၾကည္ႏႈးဖုိ႔ ေဝလာေဝးေပါ့။ အဲဒီသတင္းေထာက္အားတဲ့အခ်ိန္၊ သတင္းေတြပါးတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ ဂ်ာနယ္ထြက္တဲ့ေန႔နဲ႔လည္းႀကံဳတယ္၊ ေကာင္မေလးလည္းအားတဲ့အခ်ိန္ဆုံၿပီဆုိရင္ေတာ့ အတုိင္းထက္အလြန္ေပါ့ဗ်ာ။

မျဖစ္စေလာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဖူးပါတယ္။ သူက ILBC က CT (Class Teacher) ဆုိလားပဲ။ သူ႔ရာထူးလဲေသေသခ်ာခ်ာမမွတ္မိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။
အဲဒီေကာင္မေလးနဲ႔ခ်စ္သူျဖစ္ၿပီး ႏွစ္ရက္အၾကာမွာ၈၈ ေက်ာင္းသားေတြ(မင္းကုိႏုိင္၊ ကုိကုိႀကီးတုိ႔အပါအဝင္)ေထာင္ကလြတ္တယ္ဗ်ာ။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ အဲဒီေန႔ကလည္းေကာင္မေလးရဲ႕ေမြးေန႔။ သူကမင္းကုိႏုိင္ေတြ၊ ဘာေတြ ဂရုမစုိက္ဘူး။ သူ႔ေမြးေန႔မနက္ ၅:၃၀ မွာသူ႔အေဆာင္ကုိလာၿပီးေခ်ာကလက္ေကၽြးရမယ္တဲ့။သူကအဲဒီအခ်ိန္မွာေမြးတာတဲ့ဗ်ာ။သြားေရာ။ ဘယ္လုိျဖစ္ႏုိင္မွာလဲ။

၈၈ ေတြ လြတ္မယ္ဆုိေတာ့ မလြတ္ခင္ညတစ္ညလုံးကင္မရာအသင့္ျပင္၊ ရီေကာ္ဒါအားသြင္း(အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္မွာရုံးကေပးထားတာေလးေတြ ရွိေနပါၿပီ)။ ေနာက္ၿပီးအရင္က၈၈ ေတြရဲ႕ေထာင္က်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရက္စြဲေတြ၊ ပုဒ္မေတြ၊ ေရွ႕ေနနာမည္ေတြျပန္စု၊ ႏုိင္ငံျခားသတင္းေတြဌာေတြရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ၊ တစ္ျခားအဖဲြ႔အစည္းေတြရဲ႕ ၈၈ေတြကုိႀကိဳဆုိမယ့္ လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ တစ္ညလုံးေစာင့္ၾကည့္ေနရတာေပါ့ဗ်ာ။ ၈၈ ေတြရဲ႕ မိသားစုေတြကုိဖုန္းဆက္။ ဘယ္သူကဘယ္ကုိသြားမလဲေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕(ကၽြန္ေတာ္ႀကံဳခဲ့တာတစ္ခုကကုိလွမ်ိဳးေနာင္ရဲ႕ မိသားစုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းဆက္ေတာ့ တစ္မိသားစုလုံးဝမ္းသာေနၾကလြန္းလုိ့ တစ္ေယာက္မွ စကားမေျပာႏုိင္ၾကပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္လည္းအဲဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာမေမးေတာ့ပါဘူး၊ လြတ္မယ္ဆုိတာေသခ်ာေအာင္ အတည္ျပဳၿပီးေတာ့ ဖုန္းခ်လုိက္ပါတယ္။)ရွာသင့္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြအကုန္ရွာ၊ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကုိအခြင့္သင့္ရင္ ေမးလုိ႔ရမယ့္ ေမးခြန္းေတြကုိအယ္ဒီတာနဲ႔တုိင္ပင္၊ အႀကံညဏ္ေတာင္းရေသးတယ္။

[ဒီလုိမ်ိဳးအေရးႀကီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ (Public Figure) တစ္ေယာက္ကတစ္ခုခု (တစ္ေနရာရာက ျပန္လာတာ၊ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္ဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့အခ်ိန္) အဲဒီလုိအခါမ်ိဳးေတြမွာသတင္းေထာက္ေတြကခံစားခ်က္ကုိဦးစားေပးၿပီးေမးခြန္းေတြကုိအဓိကေမးေလ့ရွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အျပင္မွာေလာေလာဆယ္ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ေကာလာဟလလုိကိစၥမ်ိဳးေတြကုိေမးရပါတယ္။ သူ(အေမးခံရသူ) ေျဖရွင္းၿပီးေျဖရမယ့္(အခ်ိန္ယူေျဖရမယ့္)ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ သြားေမးရင္ေတာ့ ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္ အေျဖေတြပဲရတတ္ပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္းေျဖေလ့ေျဖထလဲမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ (ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဦးေက်ာ္ဆန္းတုိ႔လုိအခ်ိန္ရရ၊ မရရေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္လုပ္တတ္တဲ့သူေတြကေတာ့ ခၽြင္းခ်က္ေပါ့ဗ်ာ။)
လက္တန္းေျဖႏုိင္မယ့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေရြးၿပီးေမးရပါတယ္။

တစ္ခုရွိေသးတာကအဲဒီလုိအေျပးအလႊားေမးခြန္းေတြ ေမးေနတုန္းတစ္ျခားသတင္းေထာက္ေတြ သိထားၿပီးတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး၊ ဒီလုိအခ်ိန္မ်ိဳးမွာမေမးသင့္တဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးသတင္းေထာက္တစ္ေယာက္ေယာက္ကေမးမိရင္ေတာ့၊ အခ်င္းခ်င္းအဟားခံရပါတယ္၊ ဒါေတာင္ မသိဘူးလားဆုိတဲ့ အထာန႔ဲပါ။]
အဲဒီလုိျပင္ဆင္ရင္းနဲ႔ တစ္ညလုံးအိပ္ဖုိ႔အခ်ိန္ေတာင္မရွိပါဘူး။

ေနာက္ေန႔မနက္ ၅ နာရီေလာက္ကတည္းက အင္းစိန္ေထာင္ေရွ႕မွာသြားေစာင့္ေနရတယ္။ ေကာင္မေလးကုိဘယ္ကေခ်ာကလက္ေကၽြးႏုိင္ပါ့မလဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာကုိကုိႀကီးတုိ႔၊ မင္းကုိႏုိင္တုိ႔ေကၽြးမယ့္ေခ်ာကလက္ကုိပဲေမွ်ာ္ေနရတယ္။ ဒီသတင္းကဂ်ာနယ္ေရွ႕ဖုံး(Front Cover) မွာပါမွာကုိးဗ်။ ဘယ္အခ်ိန္ထြက္လာမလဲတစ္ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔ေပါ့။ အင္းစိန္ေထာင္ကေနေလယဥ္ကြင္းကုိသြား။ ေလယဥ္ကြင္းမွာေလယဥ္နဲ႔ပါလာမယ့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကုိတစ္ေန႔လုံးေစာင့္ရတယ္။ ေလယဥ္တစ္စီးဆုိက္လာၿပီေဟ့ဆုိရင္ သတင္းေထာက္ေတြ တုိးလုိ႔၊ ႀကိတ္လုိ႔ေပါ့ဗ်ာ။ သတင္းေထာက္ အေယာက္ ၁၀၀ ေလာက္ၾကားထဲမွာတုိးလုိ႔၊ ေဝွ႔လုိ႔။ ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ေပ်ာ္စရာႀကီး။
၄ နာရီေလာက္မွ ၿပီးသြားတယ္။

အဲဒီကေနေနာက္ဆုံးမင္းကုိႏုိင္ကသူ႔အိမ္မွာသတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္မယ္ဆိုတာနဲ႔ ေတာင္ဥကၠလာမွာရွိတဲ့ သူ႔အိမ္ကုိတန္းသြား။ သြားတာကေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ နာမည္ႀကီးၿပီး၊ ခ်မ္းသာတဲ့ ဂ်ာနယ္တုိက္ကသတင္းေထာက္ေတြကေတာ့ ဂ်ာနယ္တုိက္ကထုတ္ေပးထားတဲ့ ကားေတြနဲ႔ တစ္ေနရာေနတစ္ေနရာကုိသြားၾကတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္းသတင္းေထာက္ေတြစုၿပီးတကၠစီငွားၿပီးသြားၾကတယ္။သတင္းေထာက္ဆုိတာကလည္းသတင္းတစ္ခုႀကိဳသိၿပီဆုိရင္ အဲဒီသတင္းမျဖစ္ခင္ကတည္းက ႀကိဳေရာက္ေနမွ စိတ္ခ်မ္းသာတာဗ်။ အဲဒီလုိမရွိတဲ့ သတင္းေထာက္က်ေတာ့လည္းသူမ်ားကားေတြနဲ႔ ကားႀကဳံလုိက္ေပါ့ဗ်ာ။(မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္ဆုိေလယဥ္ကြင္းမွာတုန္းက ျမန္မာပုိ႔စ္ကအစ္ကုိႀကီးေကၽြးတဲ့ မနက္စာစားၿပီး၊ Messenger ဂ်ာနယ္ကကားနဲ႔ ကားႀကံဳလုိက္ခဲ့တာ)။

တစ္ခုေျပာရဦးမယ္ဗ်။ မင္းကုိႏုိင္တုိ႔၊ ကုိကုိႀကီးတုိ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ ေထာင္ကထြက္လာမွ ဓါတ္ပုံသတင္းေထာက္ေတြ သူတုိ႔အစြမ္းျပခြင့္ရသလုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိသတင္းေထာက္အသစ္ေတြလည္းအေတြ႔အႀကံဳသစ္ေတြ အမ်ားႀကီးရခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကဒီဘက္မွာေထာင္ကထြက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေကာင္မေလးဆီမွာေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ျပည္တြင္းစစ္ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ျဖစ္ၿပီးေနၿပီ။ အဲဒီေန႔ကေကာင္မေလးဆီေတာင္ မေရာက္လုိက္ပါဘူး။ ည ၁၁:၃၀ ေလာက္မွအိမ္ျပန္ေရာက္တယ္။ ေရာက္တာနဲ႔ ဓါတ္ပုံေတြစစ္၊ သတင္းေရးဖုိ႔ျပင္ရတယ္။ဖုန္းလည္းမဆက္ျဖစ္လုိက္ဘူး။
ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ထိေကာင္မေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကုိအက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ထားတယ္။ ဘာမွလည္းမေျပာဘူး။ ဖုန္းဆက္ရင္ အင္း၊ဟင့္အင္ အဲဒီႏွစ္လုံးပဲေျပာတယ္။

၈၈ ေက်ာင္းသားေတြ လြတ္တဲ့သတင္းကလည္းစိစစ္ေရးထိတယ္။ (ခပ္တုံးတုံးဓါတ္ပုံေလး ႏွစ္ပုံနဲ႔ စိစစ္ေရးကျပင္ဆင္၊ ျပဳျပင္၊ ျဖတ္ေတာက္ၿပီးသတင္းတုိတုိေလးတစ္ပုဒ္ပဲပါတယ္။ ခဲေလသမွ် သဲေရက်ပါပဲ။)
သိပ္မၾကာပါဘူးဗ်ာ။ ႏွစ္လေလာက္ပါပဲ။ ေကာင္မေလးလည္းဘယ္ခံႏုိင္မလဲ။တစ္လမွာသူနဲ႔ေတြ႔ရတဲ့အခ်ိန္ကသူတို႔ ILBC ေက်ာင္းအားတဲ့ Sunday မွာ ကၽြန္ေတာ္ သတင္းမရွိပါမွ ေတြ႔ၾကရတာ။

အဲ…သတင္းေထာက္ဆုိတာကလည္းသတင္းေပၚအိပ္၊ သတင္းနားစားဆုိေတာ့(ျမန္မာဗီဒီယုိေတြထဲကလုိ-“ရွင္…ကၽြန္မနဲ႔သတင္းဘယ္သူ႔ကုိပုိခ်စ္လဲ”လုိမ်ိဳးေမးခြန္းေတြ ထြက္လာေတာ့တာေပါ့။ သတင္းေထာက္တုိ႔မ်က္ရည္ ေျမမခစတမ္း။ လမ္းခြဲတစ္ခုမွာ ၿငိမ္သက္ဆဲကုိယ္စီဒါဏ္ရာမ်ားနဲ႔ ေပါ့ဗ်ာ။

ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ဗ်။ သတင္းေထာက္ေတြဟာသတင္းေလာက, က မဟုတ္တဲ့ တစ္ျခားနယ္ပယ္ကလူေတြနဲ႔ ခ်စ္သူျဖစ္ၾကလုိ႔သာဒီလုိအခက္အခဲေတြ ႀကံဳေတြ႔ၾကရတာပါ။ သတင္းေထာက္အခ်င္းခ်င္းခ်စ္သူေတြျဖစ္ၾကရင္ေတာ့………။
(ဆက္ဦးမည္)

Sunday, July 8, 2012

သတင္းေထာက္တစ္ဦး၏ မွတ္စု(၃)

ဟုိအရင္က ေရးခဲ့တဲ့ ဒုိင္ယာရီဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းကုိ မွတ္စု လုိ႔ျပင္လုိက္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ အသက္ဟာ ဒုိင္ယာရီမဟုတ္ဘဲ သူတုိ႔ရဲ႕လက္စြဲေတာ္ မွတ္စုစာအုပ္ (Notebook) ျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။

Reporter’s Notebook
ဘာျဖစ္လုိ႔ သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ဟာ Notebook ျဖစ္ေနရသလဲဆုိေတာ့ အကယ္၍ လူတစ္ေယာက္ဟာ(သတင္းေထာက္အခ်င္းခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္) သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္ကုိ ဒုကၡေရာက္ေစခ်င္တယ္ဆုိရင္ အဲဒီသတင္းေထာက္ရဲ႕ Notebook ရယ္၊ ဖုန္းစာအုပ္(ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေခၚ Source စာအုပ္) ရယ္ ႏွစ္ခုလုံးကုိသာ ဝွက္ထားလုိက္၊ အဲဒီသတင္းေထာက္ဟာ ဘယ္သတင္းမွလိုက္လုိ႔မရေအာင္ အခက္ေတြ႔သြားေစပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သတင္းေထာက္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ Notebook နဲ႔ Source စာအုပ္ကုိ ဘုရားစာအုပ္ထက္ တန္ဖုိးထားတတ္ၾကပါတယ္။ ေပ်ာက္သြားရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ဝယ္လုိ႔မရ၊ အစားထုိးလုိ႔လည္းမရ ေတာ့တဲ့အတြက္ပါ။

ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ ေခတ္ေပၚသတင္းေထာက္တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဘယ္လုိျဖစ္တယ္မသိဘူးဗ်ာ။ ပြဲတစ္ခုမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္၊ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတစ္ခုမွာ ေတြ႔လုိက္ရင္ A4 စာရြက္ကုိေခါက္ၿပီး ေရးမွတ္ေနတာပဲေတြ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သတင္းေထာက္ျဖစ္စက အဲဒီလုိမ်ိဳးေတြေတြ႔ရင္ေတာ္ေတာ္အ့ံၾသပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းေထာက္သင္တန္း၊ သတင္းလုိက္နည္းသင္တန္းေတြတုန္းက အဲဒီလုိမ်ိဳးအခ်က္(စည္းကမ္း)ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို သင္ျပေပးတဲ့ဆရာေတြက တိတိက်က်သင္ၾကားေပးျခင္းခံထားရေတာ့ အဲဒီလုိမ်ိဳးေတြျမင္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေဝခြဲရခက္ေစပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ အဲဒီလုိ လုပ္ေနတဲ့ သတင္းေထာက္ေတြဆုိတာဟာလည္း တစ္ခါတစ္ေလမွာ ဂ်ာနယ္တုိက္တစ္တုိက္ရဲ႕ တာဝန္ခံအယ္ဒီတာဆုိသူေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ သတင္းေထာက္ေတြမလုပ္သင့္တဲ့ ေတာ္ေတာ္ဆုိးတဲ့အခ်က္တစ္ခုပါ။

ၾကားျဖတ္ၿပီးတစ္ခုေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ မင္းကုိႏုိင္တုိ႔၊ ကုိကုိႀကီးတုိ႔ လြတ္လာၿပီးေနာက္ပုိင္း ေတာ္ဝင္စင္တာမွာ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္တယ္ဆုိတာ ၾကားၾကပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီမွာ မင္းကုိႏုိင္တုိ႔၊ ကုိကုိႀကီးတုိ႔က အားပါတဲ့ စကားတစ္ခြန္း၊ ႏွစ္ခြန္းေျပာလုိက္ရင္ သတင္းေထာက္ေတြေရာ၊ အဲဒီပြဲကုိ ေရာက္လာၾကတဲ့သူေတြပါ ခဏခဏ လက္ခုပ္တီးၾကပါတယ္။ သူတုိ႔ေျပာတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ စကားေတြဟာ တကယ္ေကာင္းခ်ီးေပးဖုိ႔ေကာင္းတဲ့စကားေတြျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သတင္းေထာက္ဆုိတာ ဘယ္သူ႔ကို ေထာက္ခံၿပီးေတာ့၊ ဘယ္သူေျပာတာ သေဘာက်ၿပီးေတာ့ အားေပးျခင္း၊ ေအာဟစ္ျခင္း၊ လက္ခုပ္တီးျခင္း မလုပ္ရပါဘူး။ တကယ္လုိ႔ အားေပးခ်င္တယ္၊ လက္ခုပ္တီးျခင္းတယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ရဲ႕ သတင္းလုိက္ခ်ိန္မဟုတ္တဲ့၊ ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္ေတြမွာ၊ တစ္ျခားေနရာေတြမွာသာ ျပဳလုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီ (၈၈ မ်ိဳးဆက္သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ) မွာ သတင္းေထာက္ေတြ လက္ခုပ္တီးတယ္ဆုိတဲ့သတင္းဟာ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္ ေလာက၊ သတင္းေထာက္ေလာက မွာ ေတာ္ေတာ္နာမည္ႀကီးသြားပါတယ္။ ဆရာလူထုစိန္ဝင္းေတာင္ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဆာင္းပါးေရးလုိက္ေသးတယ္။

ဒါေတြကုိ ဒီလုိေျပာလုိ႔ ဘယ္စာအုပ္ထဲမွာ ေရးထားလဲ၊ ဘယ္သူက ေျပာလဲလုိ႔ေျပာရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျဖစရာ မရွိပါဘူး။ တိတိက်က်ေရးထားတဲ့ စာအုပ္လည္း မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သတင္းေထာက္ေတြမွာ၊ သတင္းေလာကမွာ မေျပာဘဲ၊ ေရးမထားဘဲ နားလည္ရမယ့္ စည္းကမ္းေတြအမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဲဒါကုိ သတင္းေထာက္ေတြ သတင္းလုိက္ေနရင္းသာ သင္ယူတတ္ေျမာက္ၾကတာပါ။ ဘယ္သူ႔ကုိမွ ဂရုမစုိက္ဘူး၊ သတင္းေရးေနရင္ၿပီးေရာဆုိတဲ့ သတင္းေထာက္ေတြလည္း အမ်ားႀကီရွိပါတယ္။

[ကုိယ့္ေပါင္ကုိယ္လွန္ေထာင္းသလုိ ျဖစ္ေနရင္လည္း မတတ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာမိသြားပါၿပီ]

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ Notebook အေၾကာင္းကုိ ဆက္ပါမယ္ခင္ဗ်ာ။
သတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ Notebook ေတြထဲမွာ ရက္စြဲေတြ၊ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ၊ ထင္တာေတြ ေလွ်ာက္ေရးထားတာေတြ၊ ပန္းခ်ီပုံေတြ၊ သတင္းအစေတြ၊ေျပာစကား (ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေခၚကုတ္-[Quote]) ေတြ၊ အင္တာဗ်ဴးေတြ၊ တစ္ျခားတစ္ျခား စုံစီနဖာေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတတ္ပါတယ္။

ႏုိင္ငံတကာရဲ႕ အယူအဆ၊ ထုံးတမ္းစဥ္လာအရလည္း သတင္းေထာက္ ဒါမွမဟုတ္ အယ္ဒီတာ ဒါမွမဟုတ္ သတင္းစာတုိက္ေတြနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး တရားစြဲဆုိတဲ့ကိစၥေတြလုိမ်ိဳးမွာ တရားစြဲဆုိခံရတဲ့ သတင္းေထာက္ရဲ႕ Notebook ကုိသက္ေသခံထားပါတယ္။ Notebook ကုိအဓိကထားၿပီးၾကည့္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သတင္းေထာက္ရဲ႕ သက္ေသခံပစၥည္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာေတာ့ သတင္းေထာက္ေတြဟာ Notebook ကုိသိပ္ဦးစားမေပးၾကပါဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သတင္းန႔ဲပါတ္သက္ၿပီးေတာ့လည္း ဒီေန႔ထက္ထိ ထူးထူးျခားျခား တရားစီရင္ခဲ့ရတဲ့ ကိစၥေတြလည္းမရွိေတာ့ Notebook ဟာ အေရာင္ညိဳးႏြမ္းေနပါေတာ့တယ္။

သတင္းေထာက္ေတြ အခက္ေတြ႔ရတဲ့ ကိစၥတစ္ခုအေၾကာင္းလည္းေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဖုန္းနဲ႔သတင္းလုိက္တာပါ။
သတင္းလုိက္တဲ့အခါ ဖုန္းနဲ႔လုိက္ရတဲ့အခါေတြလည္းရွိပါတယ္။ ဖုန္းနဲ႔သတင္းလုိက္တာကုိ သေဘာမက်ၾကတဲ့သူေတြ(စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြ) လည္း ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သတင္းေထာက္ေတြဟာ သတင္းကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ဖုန္းနဲ႔မလုိက္ခ်င္ၾကပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ မွားလြယ္လုိ႔ပါ။ ေနာက္ၿပီး ဘာသာစကား အေကာက္အယူ၊ အသံေနအသံထား ကြဲျပားႏုိင္လုိ႔ပါ။ အဲဒီႏွစ္ခုလြဲသြားတာနဲ႔ သတင္းဟာ လြဲပါၿပီ။ သူေျပာတာက အျပဳသေဘာေျပာတာ၊ အဲဒါကုိ ဖုန္းနဲ႔နားေထာင္ရေတာ့ ကုိယ့္နားထဲမွာတစ္မ်ိဳးၾကားၿပီး အဖ်က္သေဘာလုိ႔နားလုိက္လုိက္ၿပီး ေရးလုိက္ရင္ သြားၿပီေပါ့။ ေျပာသူရဲ႕မ်က္ႏွာကုိလည္း ျမင္မွ မျမင္ရတာကုိး။ ဘယ္လုိမွ မတတ္ႏုိင္ရင္ေတာ့တဲ့အဆုံး ဒါမွမဟုတ္ ရပ္ေဝးသတင္း၊ နယ္သတင္းေတြကိုသာ ဖုန္းနဲ႔လုိက္ေလ့ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕အေတြ႔အႀကံဳေလးတစ္ခုေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ လေလာက္က ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ရွိတ္ခါဟာဆီနာ ျမန္မာႏုိင္ငံလာတုန္းက သမၼတဦးသိန္းစိန္နဲ႔ေတြ႔ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဦးသိန္းစိန္က ဘဂၤလားေဒ့ရွ္က ျမန္မာဒုကၡသည္(ရုိဟင္ဂ်ာ) ေတြကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံထဲကုိ တရားဝင္ ဝင္ခြင့္ျပဳမယ္ဆုိၿပီးေတာ့ ကတိေပးလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီသတင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ရတာက Hindu Times ရဲ႕ twitter စာမ်က္ႏွာကပါ။ (ေနာက္ေန႔သတင္းစာမွာေတာ့ “ႏွစ္ႏုိင္ငံတုိးတက္ရာ တုိးတက္ေၾကာင္းမ်ားအား ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္” လုိ႔သာေရးထားပါတယ္) သတင္းၾကားၾကားခ်င္း ဒီကိစၥဟာ ခ်က္ခ်င္းေရးရမယ့္သတင္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္လုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အယ္ဒီတာကလည္း လာေျပာပါတယ္။ အဲဒီသတင္းကုိေရးကြာတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ သတင္းေရးဖုိ႔ျပင္ရပါတယ္။

ဒီလုိသတင္းမ်ိဳးေရးရတဲ့ေနရာမွာ ပုံစံေလးေတြရွိပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ ဒီေနရာမွာ Hindu Times ကသတင္းကုိ တုိက္ရုိက္ဘာသာျပန္လုိက္ရင္ ဒီသတင္းက ဂ်ာနယ္ရဲ႕ေနာက္ေက်ာ(Back Cover) ေရာက္သြားမွာျဖစ္သလုိ၊ ျမန္မာစာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြကသူတုိ႔နဲ႔ တုိက္ရိုက္ပါတ္သက္မႈမရွိဘူးလုိ႔လည္း အထင္ေရာက္သြားေစပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ (အထူးသျဖင့္ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ပါေလ့ရွိတဲ့) ႏုိင္ငံတကာသတင္းေတြကုိ ဖတ္တဲ့ စာဖတ္ပရိတ္သတ္က နည္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပည္တြင္းသတင္း စာမ်က္ႏွာေပၚမေရာက္ေတာ့ သတင္းရဲ႕အနီးအေဝးကြာဟမႈ(Proximity) ဟာေလ်ာ့က်သြားပါမယ္။ သတင္းဆုိတာ စာဖတ္သူရဲ႕ အနီးဆုံးမွာရွိေလ၊ အနီးဆုံးမွာ ျဖစ္ေနေလ အဲဒီသတင္းဟာ ပုိၿပီးတန္ဖုိးရွိေလပါပဲ။ ဒါမွ သူတုိ႔ကုိတုိက္ရုိက္သက္ေရာက္မွာကုိး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က ဒီသတင္းနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး ေဒသခံ(ဒီကိစၥျဖစ္ရင္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကုိ အဓိကခံရမယ့္သူေတြ) ရဲ႕အသံ(ကုတ္-Quote) ေတြထည့္ဖုိ႔စဥ္းစားပါတယ္။

ဘယ္သူေတြရဲ႕အသံက ဒီသတင္းကုိ ပုိၿပီးၾကြေစမလဲ။ ဒီသတင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အဓိက ထင္ျမင္ခ်က္ေပးႏုိင္မယ့္ Source(သတင္းရင္းျမစ္) ေတြက ဘယ္သူေတြလဲ။

သတင္းကုိ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ တကယ္လုိ႔ ဒုကၡသည္ေတြကုိသာဝင္ခြင့္ျပဳလုိက္ရင္ ဘယ္ေနရာေတြမွာ ျပႆနာရွိႏုိင္လဲဆုိေတာ့ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နဲ႔ နယ္နိမိတ္ခ်င္းထိစပ္ေနတဲ့ အဓိကေနရာက ရခုိင္ျပည္နယ္ပါ။ ဆုိေတာ့ ရခုိင္မွာရွိတဲ့ ေဒသခံေတြ၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ၊ ရခုိင္မွာေနထုိင္တဲ့ မြတ္ဆလင္ကုိးကြယ္သူေတြ၊ ကမန္လူမ်ိဳးေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းနဲ႔လွမ္းၿပီး အင္တာဗ်ဴးရပါတယ္။ အဲဒီမွာ စေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ရခုိင္စကားအတန္အသင့္နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္ နယ္စြန္နယ္ဖ်ားက တုိင္းရင္းသားေတြေျပာလာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကေလးနားစြင့္ၿပီး၊ ဂ႐ုစုိက္ၿပီးနားေထာင္ရပါတယ္။ ရိုးရိုးသားသားေျပာရရင္ နားမလည္တာေတြကပုိမ်ားပါတယ္။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဲဒီလုိ ေမးခံရတဲ့သူဆီမွာေရာ၊ လက္ရွိအေနအထားမွာပါ ျဖစ္ပ်က္မေနတဲ့ သတင္းမ်ိဳးကုိေမးရတာ ေတာ္ေတာ္ဆုိးပါတယ္။ သတင္းေထာက္ေတြအတြက္ အခက္ေတြ႔ေစတဲ့အေျခအေနတစ္ခုပါ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္အဲဒါကုိ မသိေသးဘူး၊ ဒီကိစၥ တကယ္ဟုတ္ရဲ႕လား၊ မဟုတ္ဘူးလားဆုိတာကုိ သူတုိ႔မသိတ့ဲ ကၽြန္ေတာ္သတင္းေထာက္ပါဆုိတဲ့၊ မ်က္ႏွာလည္းမျမင္ရတဲ့ ငတိေလးက ေျပာေနတာဆုိေတာ့၊ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ေျပာရမွာကုိ ခပ္ခက္ခက္ျဖစ္ေနေလ့ရွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေဒသိယစကားသံေတြကုိ ခံစားမႈနဲ႔ေရာေထြးၿပီး ေျပာတဲ့အခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဒီဘက္က နားေထာင္ေနရတဲ့သူေတြ ေသၿပီေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ေမးတဲ့သူဟာ ရုိဟင္ဂ်ာဆုိခဲ့ရင္ ဒါမွမဟုတ္ မြတ္ဆလင္ကုိးကြယ္သူဆုိခဲ့ရင္ ဒီလုိဦးသိန္းစိန္က ကတိေပးတဲ့အေပၚခင္ဗ်ားတုိ႔အေနနဲ႔ ဘယ္လုိသေဘာရလဲေပါ့။ သူကျပန္ေျဖမယ္။“ႀကိဳဆုိပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ စဥ္းစဥ္းစားစားလုပ္ၾကရမယ့္ကိစၥပါ။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။” စသျဖင့္… ရခုိင္တုိင္းရင္းသားေတြကုိေမးမယ္ဆုိရင္လည္း “ဒီကိစၥကုိ ကန္႔ကြက္ပါတယ္၊ ဒီကိစၥဟာ မျဖစ္သင့္တဲ့ကိစၥပါ၊ လက္လႊတ္စပါယ္လုပ္လုိ႔မရဘူး၊ ဒါမ်ိဳးဆုိတာေသခ်ာစဥ္းစားရပါမယ္”စသျဖင့္… ရခုိင္ျပည္နယ္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ၊ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္မွာရွိတဲ့ တုိင္းရင္းသားအမတ္ေတြကုိလည္း ေမးရပါတယ္။ ေနရာစုံေအာင္၊ နယ္ပယ္စုံေအာင္လည္းေမးရပါတယ္။ ဘက္ႏွစ္ဘက္စလုံးကိုလည္း မထိခိုက္ရေစတဲ့၊ ယုတၱိက်တဲ့၊ ႏွစ္ဘက္လုံးရဲ႕အသံေတြလည္းျဖစ္တဲ့၊သတင္းေခါင္းစဥ္ကုိ တုိက္ရုိက္ support လုပ္ေပးႏုိင္မယ့္ အားရွိတဲ့ကုတ္ (Strong Quote) မ်ိဳးကုိရေအာင္ေမးရပါတယ္။

ဖုန္းခြက္ပူလာေအာင္ေမး၊ ေျပာတဲ့သူကျပန္ေျပာ၊ ေနာက္ဆုံး ဒီသတင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္လုိခ်င္တဲ့႐ႈေထာင့္ကုိအတည္ျပဳႏုိင္ဖုိ႔ လူတစ္ေယာက္ကုိ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေျပာလုိက္ရပါတယ္။ လူ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ကုိ နယ္ပယ္စုံေအာင္ ေမးရတာဆုိေတာ့ အဲဒီေန႔က ေတာ္ေတာ္ေခါင္းေျခာက္သြားပါတယ္။ နားေတြလည္းအူလုိ႔။ တကယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေမးတယ္၊ source ကမေျပာဘူး၊ ထင္ျမင္ခ်က္လည္းမေပးႏုိင္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီသတင္းကုိ လံႀကဳတ္လုပ္ၿပီးေရးလုိ႔မရပါဘူး။ ေနာက္ရႈေထာင့္(News Angle) တစ္မ်ိဳးေရးႏုိင္ေအာင္ စဥ္းစားရပါတယ္။

ဒီလုိမ်ိဳးထိလြယ္ရွလြယ္ သတင္းေတြကုိ ဖုန္းနဲ႔လုိက္ရတာအခါ ေတာ္ေတာ္ေလးခ်ိန္ဆရပါတယ္။ ေနာက္ပီးေတာ့ ဒီသတင္းမ်ိဳးက ဖုန္းနဲ႔ပဲလုိက္လုိ႔ရမယ္ေလ။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း သတင္းၾကားၾကားျခင္း ရခုိင္အထိ၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နယ္စပ္ထိ ဟယ္လီေကာ္ပတာနဲ႔ သြား၊ ရခုိင္ေဒသခံမ်ား၏ရင္တြင္းခံစားခ်က္မ်ားဆုိၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ကုိ အင္တာဗ်ဴး၊ ဒါမွမဟုတ္ တုိက္ရုိက္ Live လႊင့္ရေတာ့မွာပဲ။

ဘယ္လုိပဲဆုိဆုိ အဲဒီသတင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ေရးႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။
(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

သတင္းေထာက္တစ္ဦး၏ မွတ္စု(၂)

သတင္းေလာကနဲ႔ နည္းနည္းအလွမ္းေဝးတဲ့ သူေတြက သတင္းေထာက္ေတြကုိ ေမးေလ့ရွိတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုရွိပါတယ္။
တစ္ခုခုျဖစ္တယ္ဆုိရင္ ဘယ္လုိသိတာလဲ တဲ့။ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ တကယ္လုပ္တဲ့သူေတြ၊ ခံရတဲ့သူေတြထက္ သတင္းေထာက္ေတြက ပုိၿပီးေစာေစာေရာက္တတ္ၾကတယ္၊ ေစာေစာသိတတ္ၾကတယ္ တဲ့။ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး အဲဒီလုိသိတာလဲ လုိ႔ေမးပါတယ္။

ပုံမွန္အတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေျဖရခက္တဲ့ေမးခြန္းပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အဲဒီလုိလာေမးတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ေျဖလုိက္ရင္ ကုိးယုိးကားယားေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္နားလည္သလုိေတာ့ ျပန္ေျပာျပေလ့ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းေထာက္ေတြ ပြဲတစ္ပြဲ၊ ဒါမွ မဟုတ္ လူသတ္မႈတစ္ခု၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆႏၵျပမႈတစ္ခု ကုိ သတင္းယူဖုိ႔ဆုိရင္ သတင္းေထာက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သိၾကၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ဆႏၵျပမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ပြဲလုပ္မယ္ဆုိရင္ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ၊ ကုမၸဏီေတြကေန ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ဖိတ္ပါတယ္။ လူသတ္မႈဆုိရင္လည္း သတင္းေထာက္ေတာ့ထားပါ။ သာမန္လူေတြေတာင္ သိႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေရာက္သြားၿပီဆုိပါစုိ႔။ အဲဒီကေနစၿပီး တစ္ေယာက္က သတင္းတစ္ခုရွိတယ္ေျပာမယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က တစ္ခုရွိတယ္ေျပာမယ္နဲ႔။ ပြဲတစ္ပြဲၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းအစ သုံးခုေလာက္ရသြားတတ္ၾကပါတယ္။ ဆုိေတာ့ သတင္းမျဖစ္ေသးခင္မွာကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ သတင္းအစေတြရွိေနပါၿပီ။ ဒါက ျဖစ္လာမယ့္ သတင္း၊ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့သတင္းကုိ ေျပာတာပါ။

ေနာက္တစ္ခုက မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ကိစၥရပ္ေတြ ျဖစ္လာတယ္ဆုိရင္ေပါ့။ ဥပမာ မီးေလာင္တာတုိ႔၊ တိတ္တဆိတ္လူသတ္သြားတာတုိ႔ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သတင္းသမားေတြက တစ္ဦးသိတာနဲ႔ တစ္ဦးသိႏုိင္ဖုိ႔ မခဲယဥ္းေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းအစေတြကုိ လုိက္ၾကရပါတယ္။(ခၽြင္းခ်က္အေနနဲ႔ ေျပာစရာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့ဗ်ာ)။
ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေပးသတင္း၊ လုိက္သတင္း၊ ထုတ္ႏႈတ္သတင္းဆုိတာေတြလည္းရွိေသးတယ္ဗ်။

ေပးသတင္းဆုိတာေတာ့ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုခု၊ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္က သတင္းေထာက္ကုိ ယူေစခ်င္တဲ့၊ သူတုိ႔သတင္းကုိ ေရးေပးေစခ်င္တဲ့ သတင္းမ်ိဳး။ လုိက္သတင္းကေတာ့ အထက္က အေၾကာင္းအရာေတြလုိမ်ိဳး၊ ထုတ္ႏႈတ္သတင္းက ေၾကျငာခ်က္၊ သတင္းစာ၊ ေဟာေျပာခ်က္၊ အစည္းအေဝးပြဲေတြကေန သတင္းျဖစ္ႏုိင္ေျခရွိတဲ့ အေၾကာင္းေတြကုိ ထုတ္ေရးရတာ။ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္ဗ်။ ခုေနာက္ပုိင္းမွ ေပၚလာတာပါ။ “ကုတ္(Quote) ေပါင္းခ်ဳပ္” တဲ့။ သတင္းေဆာင္းပါးေတြ ေရးတဲ့ေနရာမွာ ခပ္ပ်င္းပ်င္းရွိတဲ့သတင္းေထာက္က ေျပာစကားေတြနဲ႔ခ်ည္း ေရးထားတဲ့ သတင္း ဒါမွမဟုတ္ သတင္းေဆာင္းပါးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းေထာက္ေတြ အခ်င္းခ်င္း “ကုတ္(Quote)ေပါင္းခ်ဳပ္” လို႔ စေနာက္ၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မွတ္ရရ စစ္တပ္က လယ္သိမ္းတာခံရတဲ့ လယ္သမားေတြက မီဒီယာနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆုိၿပီး အင္န္အယ္ဒီပါတီဝင္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ေပးသတင္းတစ္ပုဒ္လုိက္ဖူးတယ္ဗ်။
စကားစပ္မိလုိ႔ေျပာရဦးမယ္။ ဒီေလာကမွာေတာ့ အဲဒီလုိေတြအမ်ားႀကီးပဲဗ်။ ဘယ္ပါတီက ဘယ္သူက ဘယ္ကိစၥကုိ ဖိတ္ျပန္ၿပီ၊ ဘယ္ပါတီက ဘယ္သူက မီဒီယာေတြကုိ ေတြ႔ျပန္ၿပီနဲ႔။ အဲဒီသူေတြကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ သူတုိ႔ ပါတီထဲမွာ၊ ဒါမွ မဟုတ္အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာ ေနရာ မရတဲ့သူေတြမ်ားပါတယ္။ သူတုိ႔က ဒီလုိ(သူတုိ႔အေခၚ-လူမႈေရး) အလုပ္ေတြကုိ သူတုိ႔ ကုိယ္ပုိင္ပုိက္ဆံနဲ႔ လုပ္ေနၾကတာမ်ားပါတယ္။ သူတို႔အေထာက္အပ့ံဘယ္လုိယူသလဲေတာ့ မသိရပါဘူး။ လယ္သိမ္းတဲ့ကိစၥေတြ၊ စက္ရုံအလုပ္သမားေတြ ဆႏၵျပတဲ့ ကိစၥေတြ ခုေနာက္ပုိင္းေတာ္ေတာ္ျဖစ္လာေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းေထာက္ေတြ အၿမဲတမ္းအဆက္အဆံရွိပါတယ္။

ဆက္ပါဦးမယ္။ အဲဒီစစ္တပ္က လယ္သိမ္းတဲ့ကိစၥကုိ သြားဖုိ႔ အဲဒီပါတီက လူတစ္ေယာက္က သတင္းေထာက္ေတြကို ၃၈ လမ္းက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ စုရပ္လုပ္ဖုိ႔ခ်ိန္းပါတယ္။ မနက္ ၉ နာရီတဲ့။ ဒါက ထုံးစံတစ္ခုပါ။ ဂ်ာနယ္တုိက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ပါခ်င္တယ္ဆုိရင္ သူတုိ႔(သတင္းရင္းျမစ္) ေတြက အဲဒီလုိစုရပ္လုပ္ၿပီး ကားတစ္စီးငွားၿပီး အားလုံးကုိ သတင္းျဖစ္ေနတဲ့ ေနရာ(သူတုိ႔အတြက္-ျပႆနာျဖစ္ေနတဲ့ေနရာ) ကုိ ေခၚသြားပါတယ္။
အဲဒီေန႔က ေတာ္ေတာ္ကုိ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဂ်ာနယ္တုိက္ ေတြအမ်ားႀကီးပါလာပါတယ္။ Venus, Farmers(ဂ်ာနယ္သစ္), Popular News, True News, 7Day, The Voice, ဧရာဝတီ(Online Media), DVB စသျဖင့္ ဂ်ာနယ္လစ္အေယာက္ ၂၀ ေလာက္ပါလာပါတယ္။

သတင္းေထာက္ေတြ တစ္စုတစ္ေဝးတည္း တစ္ေနရာကုိ သြားဖုိ႔ဆုိတာ စိတ္ေတာင္မကူးရဲတဲ့ကိစၥပါ။ အဲဒီလုိ စုေပါင္းၿပီး သြားၾကၿပီဆိုရင္ အင္မတန္ေပ်ာ္ၾကပါတယ္။
“ေဟ့ေကာင္ ဟုိအပတ္က မ်က္ႏွာဖုံးက သတင္းက အမွားႀကီး။ မင္းတုိ႔အယ္ဒီတာက လူညစ္။ ဘာ…စာမူခက တစ္ပုဒ္ ၁၅၀၀ ဟုတ္လား”
အဲဒီလုိမ်ိဳးတစ္ေယာက္ရဲ႔ဂ်ာနယ္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ေျပာလုိက္နဲ႔၊ စလုိက္၊ ေနာက္လုိက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းယူရမယ့္ေနရာ၊ သန္လ်င္ တစ္ဖက္ကမ္းက ရြာကေလးတစ္ရြာကုိ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။

အဲဒီရြာကေလးမွာ လယ္ဧက ၂၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ကုိ ေရတပ္က ဗုိလ္မႈးကုိ ႏွစ္စဥ္ေၾကးေပးရတယ္။ ခုသူတုိ႔က ႏွစ္စဥ္ေၾကးကုိ မေပးႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ႏြားေတြ၊ လယ္ေတြေရာင္းၿပီး ႏွစ္စဥ္ေၾကးေပးရလုိ႔လည္း ကုန္ၿပီ။ ခုလည္း သူတုိ႔လယ္ေတြကုိ သိမ္းမယ္ဆုိလုိ႔ အဲဒါနဲ႔ သူတုိ႔ခံစားခ်က္ေတြကုိ မီဒီယာကုိ ဖြင့္ခ်ခ်င္တယ္ဆုိတဲ့သေဘာ။ အဲဒါနဲ႔ လယ္သမားေတြေတြကုိ သတင္းေထာက္ေတြက အင္တာဗ်ဴးၾက၊ ဓါတ္ပုံရုိက္တဲ့သူက ရုိက္၊ မူဗီ ရုိက္တဲ့သူက ရုိက္နဲ႔။

ဒါနဲ႔ အဲဒီမွာ တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က သတင္းတစ္ခုေတာ့ရၿပီ ခံရတဲ့သူေတြကုိလည္း ေမးၿပီးသြားၿပီ။ ဒါေပမယ့္ လုပ္တဲ့သူဘက္ကုိေမးရပါဦးမယ္။ အဲဒါနဲ႔ လယ္သမားေတြေျပာတဲ့အထဲမွာပါတဲ့၊ သူတုိ႔နဲ႔ အဓိကအဆက္အဆံရွိတဲ့ ေရတပ္က ဗိုလ္ႀကီး ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သြားေတြ႔ရပါေတာ့မယ္။ လယ္သမားေတြက ခံစားခ်က္နဲ႔ေျပာတာဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကလည္း သူတုိ႔ဘက္က မွန္တယ္ဆုိရင္ေတာင္ သူတုိ႔ေျပာတာကုိလည္း သက္ေသျပရာေရာက္ေအာင္၊ စစ္ေဆးႏုိင္ေအာင္၊ ဟုိဘက္က လူရဲ႔ အသံ(အသံသက္ေသ) ပါေအာင္ ထည့္ၾကရမွာဆုိေတာ့ အဲဒီရြာကေလးနဲ႔ မနီးမေဝးရွိတဲ့ ေရတပ္က ဗုိလ္ႀကီး ဆုိသူဆီကုိ သူတင္းေထာက္ အေယာက္ ၂၀ ေလာက္ခ်ီတက္သြားၾကပါေတာ့တယ္။

တပ္အဝင္ဝမွာတင္ ဂိတ္ေစာင့္ စစ္သားတစ္ေယာက္က ဝင္ခြင့္မျပဳႏုိင္ဘူးတဲ့။ ဟာသြားၿပီေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေနာက္မွာ လယ္သမားေတြေရာ၊ ပါတီဝင္ေတြပါ ပါလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ဒါနဲ႔ ဂိတ္ေစာင့္ကုိေျပာရတယ္။ ဟုတ္ၿပီ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က သတင္းေထာက္ေတြပါ။ ဒီက လယ္သမားေတြက ဒီလုိေျပာတယ္။ အဲဒါကုိ ဟုတ္သလားမဟုတ္ဘူးလား ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ေမးခ်င္လုိ႔။ တကယ္လုိ႔ အေတြ႔မခံဘူးဆုိရင္ ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က လယ္သမားေတြရဲ႔ အသံ၊ လယ္သမားေတြရဲ႔ သက္ေသေတြနဲ႔ ေရးပစ္လုိက္မွာလုိ႔ဝုိင္းေျပာၾကတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အဲဒီဂိတ္ေစာင့္က C.O အဆင့္ရွိတဲ့ ဗုိလ္တစ္ေယာက္ကုိ သြားေခၚေပးပါတယ္။ အဲဒီလူက ေျပာတယ္။ သူဒီကိစၥကုိ မေျပာႏုိင္ပါဘူးတဲ့။ သူ႔အထက္ G2 လာမွပဲ ေျပာႏုိင္ပါမယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ တပ္ထဲလည္းေပးမဝင္ဘူး၊ သူတုိ႔တပ္ရဲ႔ အျပင္ဘက္ လယ္ကြင္းစပ္နားမွာပဲ ေစာင့္ၾကရပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းေထာက္တစ္ဖြဲ႔လုံး တပ္ေရွ႔က အုတ္ခုံေတြေပၚမွာ ထုိင္၊ စကားေျပာတဲ့သူကေျပာ၊ C.O ဗိုလ္ႀကီးကုိ ဝုိင္းၿပီး က်ပ္တဲ့သူက က်ပ္နဲ႔။ G2 ကုိေစာင့္ၾကရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ C.O ကေျပာပါတယ္။ ေနာက္ေန႔မွလာတဲ့။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ေဖာင္ပိတ္ရက္နဲ႔ ခ်ိန္ၿပီးလုပ္ၾကရတာဆုိေတာ့ ေနာက္ရက္ကုိ မလာႏုိင္ဘူး၊ ေနာက္ၿပီး ဒီေနရာက လာရတာ အင္မတန္ေဝးတယ္။ တစ္စုတစ္ေဝးထဲလာမွလည္း စိတ္ခ်ရတယ္ေလ။
အဲဒါနဲ႔ ထုိင္ေစာင့္ၾကရပါေတာ့တယ္။ ျပႆနာက အဲဒီမွာ စပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္သာ(Toilet) သြားခ်င္လာပါတယ္။ ကိစၥက ထိပ္ဝမွာ အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္လာပါတယ္။ ေဘးနားမွာကလည္း သတင္းေထာက္ေတြ အျပည့္၊ ေရွ႔တည့္တည့္မွာ စစ္သားအေယာက္ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ကလည္း သတိအေနအထားနဲ႔။ C.O ဆုိတဲ့သူကလည္း ခပ္မာမာ။ ဒုကၡေရာက္ပါေတာ့တယ္။

၅ မိနစ္ေလာက္ေအာင့္ခံပါေသးတယ္။ ဘယ္လုိမွ မရတာနဲ႔ အဲဒီ C.O ဆုိတဲ့သူကုိပဲ အကူအညီေတာင္းရပါေတာ့တယ္။ ဗုိလ္ႀကီး ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ေဖးသြားခ်င္လုိ႔ လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီဗုိလ္မႈးေတာ္ေတာ္ ေခါင္းစားသြားပါတယ္။ တပ္အဝမွာလည္း စစ္သားေတြက အေျခအေနၾကည့္ေနတယ္။ ေနာက္ဆုံးဗုိလ္ႀကီးက ေျပာပါတယ္။ ရပါတယ္ တဲ့…ေဟ့ေကာင္ေလး သူ႔ကုိ အိမ္သာလုိက္ပုိ႔ေပးလုိက္ပါတဲ့။ တစ္ျခား ေဘာ္ဒါသတင္းေထာက္ေတြကေတာ့ ေဟ့ေကာင္တဲ့ မင္းကုိ အိမ္သာတက္ေနတုန္းေသာ့ခတ္ထားရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ တပ္ထဲကုိ အီးပါဖုိ႔ ဝင္သြားပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက ၂ ရစ္ရယ္၊ တစ္ပြင့္ရယ္၊ စစ္သားႏွစ္ေယာက္ပါလာတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က သူတုိ႔တပ္ေျမထဲမွာ လမ္းတစ္ဝက္ေလာက္က်ိဳးေနၿပီ။ ေနာက္ကုိ ျပန္လွည့္ၾကည့္လုိက္တယ္။ အေျခအေနမေကာင္းရင္ေတာ့ ေျပးမယ္ေပါ့။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အျပင္က သတင္းေထာက္ေတြကလည္း စုိးရိမ္စိတ္နဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတယ္(ဘာျဖစ္လုိ႔လဲေတာ့မသိဘူး)။ တပ္ထဲကုိ ဘယ္သူမွ မဝင္ရဘဲ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ဝင္သြားလုိ႔ပဲလားေတာ့မသိဘူး။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာရွိတဲ့ စစ္သားေတြကလည္း စူးစမ္းတဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ လမ္းကလည္းေတာ္ေတာ္ရွည္တယ္။ တပ္ထဲမွာ အီးတစ္ခါပါဖုိ႔ မလြယ္ပါလားလုိ႔ေတာင္ေတြးမိလုိက္ေသးတယ္။

အဲဒါနဲ႔ အိမ္သာကုိ လွမ္းျမင္ရတဲ့အေနအထားကုိ ေရာက္လာတယ္။ အိမ္သာနားမွာရွိတဲ့ စစ္သားတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက ၂ ရစ္နဲ႔ တစ္ပြင့္ကုိ လွမ္းေမးတယ္ ဘာလဲကြတဲ့။ ေဘးက ႏွစ္ေယာက္ကျပန္ေျပာတယ္။ C.O လႊတ္လုိက္တာတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္သာထဲ ေရွာေရွာရႈရႈ ေရာက္သြားပါေလေရာ။ အေရးထဲမွာ အိမ္သာတစ္လုံးက ေရမရွိလုိ႔ ေနာက္တစ္လုံး ေျပာင္းတက္လုိက္ရေသးတယ္။

အိမ္သာခြက္မွာ ထုိင္မယ္ႀကံကာရွိေသး အျပင္က အသံတစ္ခုၾကားရတယ္။ ညီေလး အဆင္ေျပလားတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့ လုိ႔ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ေနာက္တစ္သံထပ္ထြက္လာတယ္။ ညီေလး ေရရွိလားတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ညီေလး လုိတာရွိေျပာေနာ္တဲ့။ အစ္ကုိတုိ႔အျပင္မွာ အဆင္သင့္ပဲတဲ့။ ညီေလး ဘာလုိေသးလဲ တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လုိမွ ကိစၥကုိ မရွင္းႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အျပင္ကေန တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လွမ္းေမးေနတယ္။ ထပ္ေမးျပန္တယ္ ညီေလး ဘာလုိေသးလဲ တဲ့။
အေရးႀကီးတဲ့ အပုိင္းကုိ အဓိကေျဖရွင္းၿပီးေတာ့ အထဲမွာ ဘယ္လုိမွ မေနႏုိင္ေတာ့လုိ႔ အျပင္ျပန္ထြက္လာလုိက္ရေတာ့တယ္။
ေမးေသးတယ္။ ညီေလး အားလုံး OK လားတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့။

ဘယ္လုိမွ မႀကံဳစဖူး စစ္တပ္ရဲ႔အေစာင့္အေရွာက္နဲ႔ အီးပါဖူးတာ ေတာ္ေတာ္အီစိမ့္သြားပါတယ္။
တပ္အျပင္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း သတင္းေထာက္ေဘာ္ဒါေတြရဲ႔ သက္ျပင္းခ်သံေတြၾကားရတယ္။
ဟူး…မင္းျပန္ထြက္လာေသးတာကုိးတဲ့။

အဲဒီေန႔ က G2 ဆုိတဲ့သူလည္းေရာက္မလာဘဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သတင္းေထာက္ေတြသာ သတင္းရႈေထာင့္ ဘယ္လုိေရးမလဲစဥ္းစားၾကရင္း ကုိယ့္အိမ္ကုိယ္ ျပန္လာခဲ့ရေတာ့တယ္။

အဲဒီလုိ တစ္ေနကုန္သတင္းလုိက္ရင္း သတင္းေရးစရာ ေလာက္ေလာက္လားလား အေထာက္အထားမရတဲ့ ရက္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲဗ်ာ။
(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

သတင္းေထာက္တစ္ဦး၏ မွတ္စု

သတင္းေထာက္တစ္ဦး၏ ဒုိင္ယာရီ ဆုိၿပီး နာမည္သာတပ္လုိက္ရတယ္။ ဒီလုိ နာမည္မ်ိဳးက ဝါရင့္သတင္းစာဆရာႀကီးေတြ သူတုိ႔အေတြ႔အႀကံဳေတြအေၾကာင္းေရးရာမွာ တပ္ေလ့ရွိတဲ့့ ေခါင္းစဥ္မ်ိဳး။ ကၽြန္ေတာ္က ခုမွ သတင္းသမားေပါက္စမွ်သာ။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းစဥ္တပ္မယ့္ နာမည္ရွာလုိက္ေတာ့လည္း မေတြ႔တာနဲ႔ ဒီနာမည္ပဲ တပ္လုိက္ရေတာ့တယ္။

သတင္းေထာက္တစ္ဦး၏ ဒုိင္ယာရီ ဆုိေတာ့ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းပဲေရးရမလား စဥ္းစားလုိက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ဘူး။ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းထဲမွာက သူ႔ကုိ သြားႀကိဳတာေတြ၊ အစ္မဝမ္းခြဲေဆးရုံတက္တာေတြ၊ ဦးေလးအရက္မူးလုိ႔ ရပ္ကြက္နဲ႔ရန္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေတြနဲ႔ အစုံသုပ္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သတင္းနဲ႔ဆုိင္တဲ့၊ သတင္းလုိက္ရင္းျဖစ္တဲ့အေတြ႔အႀကံဳေတြပဲ ေရးေတာ့မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္သတင္းေထာက္ စျဖစ္ေတာ့ ပထမဆုံးႀကဳံရတဲ့ဒုကၡက နာမည္ကိစၥပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ေမြးရပ္က လူေတြ ရန္ကုန္ကုိလာရင္ သူတုိ႔ကေမးပါတယ္။ ေဟ့ေကာင္ မင္းဘာလုပ္ေနလဲ လုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္က သတင္းေထာက္လုပ္ေနတယ္လုိ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ အဲဒီမွာ သူတုိ႔က ဘာေမးလဲဆုိေတာ့ ဘယ္လုိသတင္းေထာက္လဲတဲ့။ ေထာက္လွမ္းေရးလားတဲ့။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးထပ္ေျပာပါတယ္။ မဟုတ္ဘူး ဂ်ာနယ္သတင္းေထာက္ လုိ႔။ ေအာ္ ေအာ္ ဂ်ာနယ္ေတြကုိ သတင္းေထာက္တာလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္သတင္းေတြပါတဲ့ ဂ်ာနယ္ကုိ ေပးဖတ္လုိက္တယ္။ ကဲ အဲဒီေတာ့ မွေအးေရာ မေမးေတာ့ဘူး။ ဒါေတာင္လုပ္ေသးတယ္။ သတင္းေထာက္ဆုိေတာ့ သတင္းေတြရေအာင္၊ သတင္းေတြရွာဖုိ႔ ေနရာတကာေလွ်ာက္သြားေနရမွာေပါ့တဲ့။

ေနာက္တစ္ခုက သတင္းေထာက္ျဖစ္စ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိလူငယ္ေတြ ႀကံဳေတြ႔ရတဲ့ဒုကၡက ကင္မရာ၊ ရစ္ေကာ္ဒါ ကိစၥ။ သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့ ဂ်ာနယ္ႀကီးေတြက သတင္းေထာက္အသစ္ေတြကေတာ့ အဲဒီလုိ ဒုကၡမ်ိဳးႀကံဳေတြ႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သတင္းေထာက္လုပ္လုပ္ျခင္း ဂ်ာနယ္အသစ္ကေလးတစ္ေစာင္မွာဆုိေတာ့ အဲဒီကိစၥက ေတာ္ေတာ္ဆုိးတယ္။ သတင္းလုိက္ဖို႔သြားရင္ သူမ်ားေတြက ကင္မရာေတြတဖ်တ္ဖ်တ္၊ ရီေကာ္ဒါေတြ ပါးစပ္နားထုိးေပးေနတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စာအုပ္ထဲမွာအေသအေၾက လုိက္မွတ္ေနရပါတယ္။ ဒါက သတင္းေထာက္အသစ္ေတြ မျဖစ္မေနႀကဳံရတဲ့ ဒုကၡတစ္ခုေပါ့ဗ်ာ။

မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ့္သတင္းေထာက္ဘဝရဲ႔ ပထမဆုံး ႏုိင္ငံေရးပြဲတစ္ပြဲ တစ္ခုအေၾကာင္းလည္း ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။

အင္န္အယ္ဒီပါတီ မွတ္ပုံတင္ေရး၊ မတင္ေရးကိစၥ ဆုံးျဖတ္မယ့္ေန႔က အင္န္အယ္ဒီရုံးခ်ဳပ္ေရွ႔မွာ သတင္းေထာက္ေတြက အမ်ားႀကီး ကင္မရာေတြနဲ႔ရုိက္၊ အင္တာဗ်ဴးသူကဗ်ဴး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲၾကည့္ေနရတယ္။ ကုိယ္ဘာမွ မလုပ္ႏုိင္ဘူး။ အဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ စကားေျပာမယ့္အလွည့္လည္းေရာက္ေရာ ရုံးခ်ဳပ္အျပင္မွာ ရွိေနတဲ့ သတင္းေထာက္ေတြေရာ၊ ႏုိင္ငံျခားမီဒီယာေတြပါ ဝုန္းကနဲ ရုံးအဝင္ဝကုိ တုိးဝင္လာပါေလေရာ။
ဟာ အဲဒီမွာသြားပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ဖိနပ္ကုိ NHK သတင္းဌာနက ငနဲ တက္နင္းလုိက္တာ ျပတ္သြားေရာ။ ဂရုမစုိက္လုိက္ႏုိင္ဘူး။ လက္က ေရးေနရေသးတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အထဲကေနေျပာ။ အျပင္မွာက သတင္းေထာက္ေတြက ေခၽြးတလုံးလုံးနဲ႔လုိက္ေရးနဲ႔။ သူမလည္းေျပာၿပီးေရာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျခတုံးလုံးနဲ႔။
ၾကားမွာ ျပႆနာတစ္ခုတက္လုိက္ေသးတယ္။ ကုမုျဒာက မမတစ္ေယာက္နဲ႔၊ 7Day က မမတစ္ေယာက္က သူတုိ႔ကုိ တြန္းပါတယ္ဆုိၿပီး ေဒါပြေနလုိ႔ မနည္းေခ်ာ့လုိက္ရေသးတယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ တကၠစီငွားဖုိ႔ပိုက္ဆံကလည္းမပါ။ ရုံးမွာ ျပန္ထုတ္ရင္လည္း အက္ဒမင္ဆုိတာေတြနဲ႔ စကားေျပာရမွာမုိ႔ ေရႊဂုံတုိင္မွတ္တုိင္ကုိ ေျခလ်င္ပဲ ေလွ်ာက္သြားလုိက္ေတာ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းေထာက္ေတြကလည္း အဆုိးသားဗ်။ သတင္းတစ္ခု၊ ဓါတ္ပုံတစ္ပုံကုိ ခ်က္ခ်င္းျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ခ်က္ခ်င္းယူရမွ ေက်နပ္ၾကတယ္။ အလုပ္သေဘာအရလည္း အခ်ိန္ဆုိတာ သိပ္အေရးႀကီးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တြန္းလုိက္။ ထိလုိက္။ ဖိနပ္တက္နင္းလုိက္နဲ႔။ ထမင္းငတ္လုိက္။ အယ္ဒီတာက ဆူလုိက္နဲ႔။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ စာမ်က္ႏွာေပၚေရာက္ေအာင္ လုပ္ၾကရတာ။ အဲ စာမ်က္ႏွာေပၚမေရာက္ခင္ စိစစ္ေရးကျဖတ္ရင္ ေနာက္တစ္ပတ္အတြက္ တြက္ေျခသိပ္မကုိက္ေတာ့ျပန္ဘူး။
(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

Tuesday, May 15, 2012

တရုတ္နားနီး တရုတ္၊ ကုလားနားနီးကုလား


တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ကုိယ္ဝန္အငွားေဆာင္ေပးေနရတာပါ။

ဟုိတုန္းကေတာ့ မုဆုိးနားနီး မုဆုိး၊ တံငါနားနီး တံငါေပါ့၊ အခုေတာ့ ေခတ္ကေျပာင္းကုန္ၿပီ။
သိတဲ့အတုိင္းပဲ အုိးႏွစ္လုံးၾကားညပ္ေနတာဆုိေတာ့ ၾကာရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေျမအုိးေတြ ကြဲကုန္လိမ့္မယ္(ျပည္သူ႔ေခတ္)။

အမွန္တကယ္က တရုတ္နားနီးတဲ့သူေတြကလည္း တရုတ္မျဖစ္ၾကပါဘူး၊ ကုလားနားနီးတဲ့ သူေတြကလည္း ကုလားမျဖစ္ၾကတာ
ရခုိင္ပါတီက ဟီလာရီကလင္တန္ကုိ ရုိဟင္ဂ်ာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စာေပးတာကုိၾကည့္ကတည္းက သိသာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တရုတ္ဇာတ္သြင္းခံေနရတာနဲ႔၊ ကုလားဇာတ္သြင္းခံေနရတာကေတာ့ အားလုံးျမင္သာႏုိင္မယ္ ထင္ပါတယ္။

ျမစ္ဆုံႀကီး ရပ္ပစ္လုိက္ေတာ့ လာလုိက္တဲ့ တရုတ္သံအမတ္ေတြ၊ ရန္ေတြ႕တာေပါ့၊ သမၼတအိမ္ေတာ္နဲ႔ ငါးစိမ္းတန္းပဲကြာတာ။
ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ ျမန္မာကလည္း ျပန္ပီးစိတ္ေကာက္ပစ္လုိက္တယ္။ နင္နဲ႔မေပါင္းဘူး၊ အေမရိကန္နဲ႔ပဲ ကစားမယ္ေပါ့။
တရုတ္က ျပန္ေခ်ာ့တယ္၊ မလုပ္ပါနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ အတြက္ ပစၥည္းေလးဘာေလးလွႈပါမယ္ဆုိေတာ့...အရင္းထဲက အျမတ္ေပါ့။
အဲဒီမွာ တမင္သက္သက္ ပါးရုိက္ခံလုိက္ရတာက ရာဇဝင္ထဲကသတု႔ိသမီး။

ဒီဘက္က ကုလားေတြကလည္း ပြဲလန္႔တုန္းဖ်ာခင္းမယ္ စဥ္းစားတယ္။ လုပ္လက္စေတြ ျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္ လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ
ေက်ာက္ခဲအျဖဴေတြနဲ႔ ေကာက္ေပါက္ခံရေတာ့ နည္းနည္း ဖ်ာစေတြခ်ိဳးၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ကစၥပနဒီလႈိင္းသံေတြ ငုိခ်င္းခ်ခဲ့တယ္။

စဥ္းစားစရာက ASIAN Free Trade က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ဘယ္ေလာက္ထိ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစမွာလဲ ဆုိတာပဲ။
တကယ္ အက်ိဳးရရင္ေကာ ဘယ္သူေတြခံစားၾကရမွာလဲ။ အဲဒီ Free Trade ကုိအရင္ဆုံး ကၽြဲပခုံးထေအာင္ ခံရမယ့္သူေတြက ဘယ္သူေတြလဲ
ဆုိတာ နည္းနည္းေတာ့ ေျပာရခက္မယ္ထင္တယ္။

လာတုန္းကေတာ့ အတည္ေပါ့။ အားလုံးကုိ တာဝန္ယူႏုိင္ပါတယ္ေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္...ဒီကလည္း သိပ္သေဘာေကာင္းဆုိေတာ့ ဘဝတစ္ခုလုံး ပုံေပးတယ္။
ေမြးလည္း ေမြးလာေရာ..."ကေလးကိုေပး၊ နင့္ကုိ အငွားကုိယ္ဝန္ေဆာင္ခိုင္းတာ" တဲ့။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ကုိယ္ဝန္အငွားေဆာင္ေပးေနရတာပါ။

ျမတ္ေက်ာ္သူ

Monday, May 14, 2012

Poem


လူအတုရဲ႕ေရစုိအေတာင္မ်ား

လူျဖစ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့
လူအတုေတြနဲ႔
ေန႔စဥ္လူလုပ္တမ္း ကစားေနၾကရ…

လူမျဖစ္ေသးခင္မွာပဲ
အဲဒီလူေတြရဲ႕
ေျဖာ့ေတာ့ေတာ့ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္း
သင္ၾကားေပးျခင္းခံရ…

ကုိယ့္ျဖစ္တည္မႈ ကုိျပန္ရွာေနခ်ိန္
လူမႈေရးသားေကာင္ျဖစ္ဖုိ႔
လူျဖစ္ခ်င္ေယာင္ျပန္ေဆာင္ရ…

မျဖစ္စေလာက္ရပ္တည္မႈအတြက္
တြန္းပုိ႔ၾက၊ ဆြဲခ်ၾက၊
မုိက္မဲၾက၊ တုိက္ခုိက္ၾက…

က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲက မုိးခါးေရေတြ
တစ္ျခားသူေတြကုိ
အဓမၼ ေသာက္...ခုိင္း...ၾက...ရင္း…

ေနာက္ဆုံး
ပ်ံလုိ႔မရႏုိင္တဲ့ ေရစုိအေတာင္ေတြ
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္အေမ့ခံဖုိ႔
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္တပ္ဆင္ေပးၾက…

ျမတ္ေက်ာ္သူ
12:41 AM,
Thu 19, April, 2012

Friday, May 4, 2012

ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္း ႏွင့္ ႏွလုံးသား ႏုိင္ငံေရး

အေမရိကန္လကၡဏာဆရာ ကေျပာတယ္...
မင္းႏွလုံးသား ဆန္ရွင္လုပ္ခံထားရတယ္တဲ့...
ႏုိင္ငံျခားသားနဲ႔အိမ္ေထာင္ျပဳရင္ ေတာ့ ႀကီးပြားမယ္...
ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း မကယ္ေကာင္းဘူး...

ဘယ္လုိပဲဆုိဆုိ...
ငယ္ခ်စ္ေဟာင္းကြန္ျမဴနစ္ေလးကုိေတာ့...
တစ္ခါတစ္ခါ လြမ္းမိတယ္...
တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း...
ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳသြားတဲ့ ဆုိရွယ္လစ္ခ်စ္သူနဲ႔...
လမ္းမွာဆုံရင္ ၿပံဳးျပမိတယ္...

အိမ္နီးခ်င္းေတြကေတာ့ အားေပးတယ္...
ခ်ီတက္တဲ့...
သူတုိ႔လည္း မၾကာမၾကာလာမယ္...
အေနာက္အိမ္ကလည္း တစ္ခါတစ္ခါေတာ့...
လွမ္းလွမ္းဆဲၾကတယ္...

အသဲကြဲခဲ့တာ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ၾကာေနေတာ့လည္း...
တစ္ခါတစ္ခါ ဗုံးကြဲရင္ 

ရင္ေတြ ဘာေတြ ခုန္ေနရတုန္း...
တစ္ခါတစ္ခါ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုိတဲ့အသံၾကားရင္...
သံတုိင္ေတြကုိေျပးျမင္တယ္...

ဆင္စြယ္နန္းေပၚက ေကာင္မေလးလား...
အပ်ိဳႀကီးလား မသိရေပမယ့္...
ခုိးခုိၾကည့္မိေနတဲ့ တစ္ေယာက္ေတာ့ရွိတယ္...
သူမ်ားေတြေျပာေျပာေနတာေတာ့ 

ၾကား,ၾကား ေနရတယ္...
နည္းနည္းေတာ့ ေမတၱာထားရေတာ့မလုိ...

အဲဒီ(ခုိးခုိးၾကည့္ေနရတဲ့)  တစ္ေယာက္ကုိ...
သူ႔" အေမ" ဆုိတဲ့အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္က...
နည္းနည္းရုိက္ႏွက္ဆုံးမ ေနသံေတာ့ၾကားတယ္...

ယကၡ၊ ဂုဏ္ မာန္ေတြၾကားက 

အဲဒီေကာင္မေလး...
နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္မိတယ္...
သူက တစ္ခါတစ္ခါ 

ဘဘႀကီးကုိေၾကာက္ရေသးတယ္...တဲ့

အဲေကာင္မေလး နာမည္...
ဟုိေန႔က သိလုိက္ရတယ္...
ဘာတဲ့...ဒီမုိကေရစီ..ဆုိလား...
သဲသဲကြဲကြဲေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး...
ခုန္ေနက် ရင္က မရပ္ႏုိင္ဘူး....

ျမတ္ေက်ာ္သူ
၂၃.ဒီဇင္ဘာ.၂၀၁၁
၅:၄၄ မိနစ္(ညေန)